آلبوم تصاویر
«روایتی از یک عمر ایستادگی، دانایی و لبخند»
طلوع و ریشه ها
صمصام دبیری در ۲۲ خرداد ۱۳۴۳ خورشیدی در شهرستان قصرشیرین، در خانوادهای اصیل، فرهنگی و خوشنام دیده به جهان گشود. ایشان فرزند مرحوم حاج جهانشاه دبیری، از مدیران و صاحبمنصبان فرهنگی خوشسابقه و مورد احترام، و مرحومه حاجیه خانم اقدس عسگری عراق، از معلمان شریف و محبوب جامعه فرهنگی، بودند. مرحوم حاج صمصام دبیری در محیطی سرشار از دانش، فرهنگ و اخلاق پرورش یافت. خانواده ایشان همواره در عرصههای علمی، فرهنگی و اجتماعی نقشآفرین بودهاند. برادر بزرگوارشان، مهندس سیروس دبیری، از تلاشگران عرصه صنعت و توسعه، و برادر دیگرشان، شهریار دبیری، از چهرههای شناختهشده رسانهای و فرهنگی کشور به شمار میروند. تربیت در چنین فضای فرهنگی، از صمصام مردی ساخت که تشنهی دانستن بود؛ او به داشتن اطلاعات عمومی وسیع در تمامی زمینهها شهرت داشت و ذهن کنجکاوش همواره به دنبال پاسخ و اکتشاف بود.
خدمت و تعهد حرفهای
آن مرحوم پس از طی مراحل علمی و تخصصی در دانشگاه، به عنوان پرفیوژنیست (کارشناس گردش خون خارج بدن در جراحی قلب) فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد و سالها در کنار برجستهترین استادان و جراحان قلب کشور ازجمله پرفسور معصومعلی معصومی، پرفسور فریدون سبزی و دکتر غلامرضا شیبت زاده و کادر متخصص اتاق عمل به خدمت پرداخت. وی با دانش، مهارت و تعهد مثالزدنی خود در انجام هزاران عمل جراحی قلب نقش مؤثری ایفا کرد و در نجات جان بیماران بسیاری سهیم بود. همکاران و بیماران، او را به عنوان فردی مسئولیتپذیر، دلسوز، متعهد و خوشاخلاق میشناختند و با دانش و تجربه ای که داشت سالها ریاست اتاق عمل بیمارستان تخصصی قلب و عروق امام علی(ع) کرمانشاه را برعهده داشت.
عشق به خانواده و زندگی
در سال ۱۳۷۴، صمصام زندگی مشترک خود را با «شکوفه غفاری بیستونی» (فرهنگی آموزش و پرورش) آغاز کرد. او پدری بینهایت خانوادهدوست و تکیهگاهی امن برای فرزندانش، «شبنم» و «محمد» بود. آنچه صمصام را در یادها ماندگار میکند، روحیه شوخطبع، گشادهرویی و طنازیهای اوست. او «مردِ سفر» بود؛ همسفری که با دانش بالا و اخلاق خوش، هر مسیر دشواری را برای همراهانش شیرین و خاطرهانگیز میکرد.
فرزند کوهستان
کوهنوردی برای او نه یک ورزش، که یک مکتب چهلساله بود. صعودهای متعدد به دماوند و سبلان و سایر قلل مرتفع ایران، تنها بخشی از کارنامه ورزشی اوست. وی به دلیل تلفیقِ دانشِ تخصصی و مهارت کوهنوردی، از پیشگامان عرصه غارنوردی در منطقه زاگرس و از اعضای کلیدی کادر پزشکی در پروژههای بزرگ اکتشافی، از جمله «تیم کشف غار قوریقلعه» و «پیمایش غار پرآو» (مشهور به اورست غارهای جهان) بود؛ حضوری که نشان از شجاعت مثالزدنی و توانمندی بالای او در رویارویی با چالشهای طبیعت داشت.
آخرین صعود؛ در آغوش صخرهها
سرانجام در ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، تقدیر رقم خورد تا صمصام در همان جایی که به آن عشق میورزید، جاودانه شود. او که همیشه به دنبال چالش و تجربههای نو بود، در صعود به کوه «دوکل» در منطقه طاقبستان کرمانشاه، مسیر همیشگی را رها کرد و از دیوارههای صخرهای به صورت «دست به سنگ» راه قله را در پیش گرفت. اما دست تقدیر در قالب سنگی که بر اثر بارندگیهای اخیر سست شده بود، مسیر او را از زمین به آسمان تغییر داد.
صمصام دبیری در حالی که لبخند همیشگیاش را به همراه داشت، در آغوش کوهستان آرام گرفت. پیکر این کوهنورد فرهیخته و دلسوز، در قطعه نامآوران آرامستان باغ فردوس کرمانشاه، در کنار دیگر مفاخر و بزرگان این دیار به خاک سپرده شد تا آرامگاهش، همواره یادآور مردی باشد که عمری را در بلندای قلهها و در مسیر خدمت به انسانها سپری کرد.
یادش گرامی و نامش جاودان
هدیه به عزیزان
جهت حمایت از مؤسسه خیریه مورد نظر روی تصویر آن کلیک فرمایید
