یادکد

مبینا ماجدی، در یازدهم مهر ۱۳۸۰، در آغوش گرمِ حسن و نسرین، چشم به جهان گشود؛  
از همان آغاز، آمیزه‌ای بود از لطافتِ گلبرگ‌ها و روشنیِ خورشید، با لبخندی که تسکین‌دهنده‌ی دردها و نگاهی که راویِ آرامش بود.  
حضورش بر زمین، کوتاه بود، اما نقشی از عشق و مهربانی بر دل‌ها کشید که هرگز پاک نخواهد شد.

در بیستم بهمن ۱۴۰۴، روحِ پاکش پر کشید و به سوی آرامشی ابدی پرواز کرد؛  
درست در اوجِ شکوفاییِ جوانی، ۲۴ بهارِ زندگی را تجربه کرد و سپس به دیارِ باقی شتافت.  
می‌رود، اما یادِ گرمش، خاطره‌ی صدای دلنشینش، و عطرِ حضورش تا ابد در خانه‌ی دل‌ها باقی خواهد ماند.

آرامگاه ابدی او در قطعه ۳۲۹، ردیف ۸۴، شماره ۱۱۰ بهشت‌زهراست؛  
جایی که باد، قصه‌ی عشقِ پدر و مادرش را در گوشِ خاک زمزمه می‌کند و سکوت، حکایتِ دلتنگیِ بی‌انتهای ما را بازگو می‌نماید.